Poker City Blog

Μια καινούργια μηχανή εσπρέσσο μπήκε στο σπίτι των πεθερικών, μια λίγο παλιότερη βγήκε και χρειαζόταν στέγη, την οποία της προσφέραμε. Έτσι, κάθε πρωί που ξυπνάω ανυπομονώ για τον πρωινό καφέ. Μέχρι να το βαρεθώ κι αυτό το παιχνίδι και να γίνει συνήθειο, αλλά κάθε τι νέο, φέρνει αυτήν την ευχάριστη ανυπομονησία στις πρώτες χρήσεις.

Πάνω στον ωραίο καφέ λοιπόν το πρωί της Κυριακής (για κάποιους μεσημέρι), μου ήρθε η ιδέα να καλέσω μερικούς φίλους στο σπίτι το βράδυ, να δούμε μαζί αγώνα ΝΒΑ, Μαϊάμι – Σικάγο που ξεκινούσε 10:30 το βράδυ και να παίζω μερικά ΜΤΤ παράλληλα, αφού κάποιοι από την παρέα είχαν εκφράσει την επιθυμία να με δουν να παίζω. Αυτός που ήθελε να με δει πιο πολύ από τους υπόλοιπους, δεν ξέρει καν πως παίζεται το πόκερ, αλλά ήταν και ο μόνος που κατάφερε να μείνει μέχρι το τέλος του session.

Ενημερώνω λοιπόν με sms τον Άρη, τον Νίκο, τον Φειδία και τον Τάκη για το πρόγραμμα, «Απόψε στις 10:30, προβολή Μαϊάμι-Σικάγο στα Πατήσια. Χωρητικότητα θεατών: max 5. Side event σε διπλανή οθόνη, poker session, by vladan. Φαγητό παραγγέλνουμε. Προσφέρεται τσικουδιά».

Ο Τάκης επικαλέστηκε πρόβλημα υγείας, αλλά οι υπόλοιποι ήταν πεπεισμένοι ότι το πρόβλημα στην πραγματικότητα αρχίζει από «παντόφ-» και τελειώνει σε «-λα». Έτσι βρεθήκαμε τέσσερις να απολαύσουμε την βραδιά, η οποία είχε διαφορετική ώρα έναρξης και λήξης για τον καθένα μας. Ξεκίνησα να παίζω από τις 7 με το ChampionChip, που τον τελευταίο καιρό «καρφώνεται» νωρίς κάθε φορά που κάνω Κυριακάτικο session.

Κατά τις 10 άρχισαν να καταφθάνουν οι καλεσμένοι και στις 10:30 ξεκίνησε και ο αγώνας. Μετά από εκείνη την ώρα σταμάτησα να ανοίγω νέα τουρνουά, εκτός από μερικά turbo. Κατά τη διάρκεια του αγώνα είχα στην οθόνη τρία με τέσσερα τραπέζια ανοιχτά, τα οποία προφανώς και δεν είχαν την προσοχή μου στο 100%.

Φαγητό ήρθε, μπήκε στα στομάχια, τσικουδιά έρευσε (με φειδώ), ο αγώνας τελείωσε και οι φίλοι άρχισαν να κοιτάνε τα ρολόγια τους με φάτσα απογοήτευσης και να σκέφτονται το σιχαμένο πρωινό ξύπνημα της Δευτέρας. Ο Νίκος έφυγε πρώτος, καθώς έχει και τις περισσότερες υποχρεώσεις τις καθημερινές. Ο Φειδίας και ο Άρης κάθησαν, αφού είχαν την επιλογή να αναβάλουν τις δουλειές τις επόμενης ημέρας και να πήξουν την Τρίτη για να τα προλάβουν όλα.

Η παρέα ήταν προφανώς καλή και περνούσαμε ωραία, αλλά παράλληλα τους είχε συνεπάρει η συγκίνηση που προσφέρουν τα ΜΤΤ, ειδικά όταν προχωράς όλο και πιο deep. Ως γνωστόν, στα τουρνουά κοιτάς πάντα μόνο το έπαθλο της πρώτης θέσης. «Πόσα παίρνει ο πρώτος», - «45.000 δολάρια». Αυτό πολλές φορές αρκεί για να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή.

Ο ενθουσιασμός του Άρη και του Φειδία αυξανόταν ολοένα και περισσότερο και ρωτούσαν συνέχεια πόσοι έχουν μείνει και σε ποια θέση της κατάταξης βρίσκομαι σε κάθε τουρνουά. Όταν κάποια στιγμή έπαιξα all in σε κάποιο από τα τραπέζια, ενώ είχα σχετικά μεγάλο stack και έχασα, οι δύο φίλοι πάγωσαν. Δεν είχαν συνειδητοποιήσει πόσο εύκολο είναι να αποκλειστείς από ένα τουρνουά. Με έβλεπαν να πηγαίνω τρένο και να κερδίζω αρκετά pots και δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι με μια στραβή τα χάνεις όλα.

Είναι πολύ απότομη η αλλαγή της διάθεσης και του κλίματος που επικρατεί στο χώρο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον ομαδικό ενθουσιασμό σε βαθμό παραληρήματος για τις κερδισμένες παρτίδες, περνάς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα στο απόλυτο ξενέρωμα και στην άχαρη ησυχία.

Προς το τέλος όμως, δεν πήγαινα καλά μόνο σε ένα τουρνουά, αλλά σε δύο. Εκτός από το $55άρι (The Bigger) είχα προχωρήσει πολύ και στο Sunday 2nd Chance των $215 και τα έπαθλα των δύο τουρνουά στο τελικό τραπέζι, έμοιαζαν πάρα πολύ.

Η ώρα περνούσε γρήγορα και δεν θυμάμαι τι ώρα ήταν όταν μείναμε με ένα τουρνουά στην οθόνη. Στο 2nd Chance αποκλείστηκα 19ος και η άχαρη ησυχία επανήλθε για λίγο.

Το $55άρι κρατουσε καλά και οι δύο φίλοι κοιτούσαν τα έπαθλα που αντιστοιχούσαν στις θέσεις λίγο πριν το τελικό τραπέζι και ρωτούσαν με αγωνία, «δηλαδή παίζεις σε τουρνουά με 5.800 παίκτες, ο πρώτος παίρνει $45.000 και αν αποκλειστείς 16ος παίρνεις $800;». Εκεί κατάλαβαν πόσο λεπτή είναι η γραμμή που σε χωρίζει από ένα μεγάλο cash και είδαν ότι όσο προχωράμε, τόσο πιο κρίσιμες είναι οι αποφάσεις. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, κάθε φορά που έπρεπε να πάρω κάποια απόφαση και με έβλεπαν να συγκεντρώνομαι στην οθόνη, σκουντούσε ο ένας τον άλλον για να κάνουν ησυχία.

Η παρέα σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθάει και με το ψάξιμο στο OPR για το επίπεδο των αντιπάλων. Με μόλις δύο παίκτες να έχουν καλά στατιστικά από τους 14 τελευταίους αντιπάλους, σίγουρα ένιωσα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για κάτι καλό. Το επιθετικό παιχνίδι στο short handed λίγο πριν φτάσουμε στο FT μου ανέβασε αρκετά το stack και όταν μπήκαμε στο τελικό τραπέζι, έκανα στροφή σε πολύ tight παιχνίδι, βοηθούμενος και από την ανυπαρξία καλών φύλλων. Οι αντίπαλοι που είχαν καλά νούμερα στο OPR έφυγαν νωρίς και όταν μείναμε 6-handed ένιωθα ότι μπορώ να το κερδίσω.

Έβλεπα να κάνουν open limp, ή open raise 4x, ή να βαράνε 3bet στα 4x και γενικά να επικρατεί στο υπόλοιπο τραπέζι κάτι ανάμεσα σε υπερενθουσιασμό λόγω του τελικού τραπεζιού, με ταυτόχρονη ανυπομονησία και ίσως λίγη νύστα, που οδηγούσαν σε πολύ βιαστικές κινήσεις και αντιδράσεις.

Στο 3-handed συζητήθηκε deal με τα stacks να είναι 10,5 εκ. για εμένα και 3,8 εκ. και 3,2 εκ. για τους άλλους δύο. Τα κανονικά έπαθλα ήταν $45k, $33k, $24k και τα νούμερα του deal δόθηκαν με την αναλογία των stacks (chip chop). Αυτή η κατανομή ευνοεί τον chip leader, σε αντίθεση με το μοίρασμα σύμφωνα με το ICM, όπου τα νούμερα έχουν μικρότερες διαφορές.

Μου αντιστοιχούσαν λοιπόν $42.000 με τους άλλους δύο να παίρνουν από $30.000 περίπου ο καθένας (σύμφωνα με το ICM μου αντιστοιχούσαν λίγο πάνω από $39k). Ο ένας είπε σχετικά σύντομα «συμφωνώ», αλλά ο άλλος διαμαρτυρήθηκε λέγοντας «πρέπει να αφαιρέσουμε κάποια χρήματα από τον vladan για να συμφωνήσω. Είναι σαν να του χαρίζουμε το έπαθλο της πρώτης θέσης». Η απάντηση που πήρε από τον άλλο παίκτη ήταν, «ναι, αλλά εγώ είμαι ευχαριστημένος με αυτά που μου αναλογούν» και μετά από λίγο υπήρξε συμφωνία, αφού ενδιαμέσως είχα πει κι εγώ την απάντησή μου για τα προτεινόμενα νούμερα, «συμφωνώ και δεν διαπραγματεύομαι».

Προφανώς και είχα αρκετή τύχη για να φτάσω ως εκεί. Και όταν λέμε «τύχη» δεν εννοούμε τα suckouts. Τύχη είναι να έχεις καλά φύλλα και οι αντίπαλοι χειρότερα, με τα οποία είναι διατεθειμένοι να σε πληρώσουν, τύχη είναι να «κρατάνε» τα καλά σου φύλλα στα κρίσιμα σημεία, τύχη είναι να χαρίζει σε σένα τις μάρκες του το ψάρι. Και για να κερδίσεις ένα μεγάλο τουρνουά, τα χρειάζεσαι όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Γι αυτό είναι και τόσο σπάνιο ένα τέτοιο σκορ και γι αυτό το χαίρεσαι πάρα πολύ και σε κάνει να χαμογελάς για μέρες.

Όταν τελείωσε το τουρνουά, στο σπίτι είχε μείνει μόνο ο Άρης, αφού ο Φειδίας είχε αποχωρήσει κατά τις 6:30 το πρωί. Ο Άρης, που δεν ήξερε ούτε τους κανόνες και ήρθε να παρακολουθήσει online πόκερ για πρώτη φορά στη ζωή του. Και αυτή η φορά έμελε να είναι η βραδιά που έκανα το μεγαλύτερο cash στο πόκερ, στα 11 χρόνια που παίζω!

«Τώρα, καταλαβαίνεις προφανώς ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην μάθω πόκερ», ήταν η τελευταία του κουβέντα πριν φύγει κι αυτός κατά τις 9:30 το πρωί της Δευτέρας.

Έλεγα στην τελευταία ανανέωση του παρόντος, ότι πλέον παίζω για την διασκέδαση και εκείνη την Κυριακή, το διασκεδάσαμε πραγματικά. Όταν είσαι μόνος σου και τρως ένα suckout θα εξωτερικεύσεις το συναίσθημά σου κάποιες φορές, αλλά με την απουσία κάποιου άλλου στο χώρο, σύντομα θα περιοριστείς στις σκέψεις σου. Το ίδιο και όταν παίρνεις ένα μεγάλο pot ή κάνεις ένα καλό call. Μπορεί και να το πανηγυρίσεις για λίγο, αλλά μπορεί και καθόλου. Θα χαρείς μέσα σου, αλλά λίγα συναισθήματα θα εξωτερικεύσεις, ίσως και κανένα.

Σε βιβλίο του καθηγητή ψυχολογίας Γιώργου Πιντέρη, είχα διαβάσει παλιότερα πως η στεναχώρια απαλύνεται όταν την μοιράζεσαι και η χαρά μεγεθύνεται όταν υπάρχει κάποιος να χαρεί μαζί σου.

Κάθε call που ήταν σωστό, τύγχανε και του ανάλογου πανηγυρισμού, ακόμα κι αν ο Άρης και ο Φειδίας δεν είχαν ιδέα γιατί ακριβώς πανηγύριζαν. Υπήρξαν φορές που τα συναισθήματα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετα, επειδή οι δύο φίλοι και θεατές δεν καταλάβαιναν καλά τι είχε γίνει, αλλά ακόμα κι αυτό μας φαινόταν αστείο. Είχα για παράδειγμα nuts, πόνταρα για να πάρω value, ο αντίπαλος πήγαινε πάσο και εγώ ξενέρωνα, αλλά αυτοί έβλεπαν να παίρνω το pot και να μεγαλώνει το stack και χαιρόντουσαν!

Έτσι, οι 12 ώρες αυτού του session, ήταν τελικά 12 ώρες παρέας και διασκέδασης, που κατέληξαν με μια μεγάλη προσωπική επιτυχία. Δεν τρέφω αυταπάτες ότι αυτός είναι ο σωστός δρόμος και πως έτσι πρέπει να παίζεται το πόκερ. Εκείνο το βράδυ όμως, με εκείνες τις συνθήκες, ο συνδυασμός δούλεψε και η χαρά που ήρθε, μοιράστηκε και μεγάλωσε.

Διανύω μέρες που «με πηγαίνει» στο πόκερ, αφού εκτός από αυτό το μεγάλο cash και μερικά μικρότερα τον τελευταίο καιρό, κέρδισα στο Poker.gr και πακέτο συμμετοχής για τον τελικό του GSOP Live, στην Δομινικανή Δημοκρατία. Ένα ταξίδι που το είχα βάλει στο μάτι από το περασμένο καλοκαίρι, όταν ανακοινώθηκε και μου «έκατσε» με την πρώτη προσπάθεια. Χαρές κι από την σύζυγο για το νέο ταξίδι που κερδίσαμε, να απολαύσουμε κοκτέιλς σε καρύδες, ξάπλα στις αμμουδιές της Καραϊβικής.

Μόνο στο Joker τρώω bad beats συνέχεια ρε γαμώτο...

Στη φωτογραφία που ακολουθεί, το setup που είχαμε εκείνη την Κυριακή.